یادداشت هایی نه چندان متفاوت

دست نوشته های شخصی محسن فرهمند آزاد

بیماری توهّم

سال ها پیش از این، روایتی دیده بودم که « دینداری در زمان غیبت امام عصر علیه السلام مانند خرّاطی تیغ های ساقه قتاد (گیاهی با تیغ های تیز و درشت) با دستان خالیست ـ المتمسّک بدینه فی غیبته، کالخارط شوک القتاد بیده ». آن روزها مانند بسیاری از دوستانم، توهّم دینداری داشتم ولی تضادّی که در اثر خواندن این روایت در ذهنم شکل گرفته بود، عذابم می داد. من دیندار بودم ولی احساس خرّاطی ساقه قتاد را نداشتم. همه چیز خوب و عالی بود. کجای کار اشکال داشت؟ مانند معمول به حضور معلمم رسیدم و این دغدغه را با ایشان درمیان گذاشتم. با آرامش همیشگی اش، نگاهی به من انداخت و پرسید: « مگر تو متمسّک به دینت هستی که توقع داری دستانت زخمی شوند؟ ». راست می گفت. تمسّک یعنی این که در هیچ حالی دست از دین برنداریم که حتما من اینگونه نبودم و نیستم. معلّم خوب هم واقعا نعمت است.

پی نوشت: توهّم بیماری خطرناکی است که دو نوع حادّ و مزمن دارد. آمارها نشان دهنده آن هستند که میان ابتلای به این بیماری و دینداری، ارتباط مستقیم وجود دارد اما ژن رابط، هنوز شناسایی نشده است. گزارش برخی منابع آگاه، حاکی از آن است که دلایل زیر می توانند بروز بیماری توهّم بین دینداران را توجیه نمایند:

ـ پوشش نهادن بر کاستی های شخصیتی

ـ داشتن پاسخی همیشگی برای پرسش های دشوار

ـ کوبیدن و خفه کردن نفس لوّامه تا سر حدّ مرگ

ـ ارضای میل همیشگی و سیری ناپذیر نوع انسان ها به « خود بزرگ بینی »

ـ انحصار طلبی اعتقادی

ـ هزاران دلیل دیگر

  
نویسنده : محسن فرهمند آزاد ; ساعت ۱:۱٠ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱۸ امرداد ۱۳۸۸
تگ ها :