یادداشت هایی نه چندان متفاوت

دست نوشته های شخصی محسن فرهمند آزاد

درباره خانم فاطمه رجبی ـ بخش اول

مدت هاست به نوشتن مطلبی (جدی یا حتی طنز) درباره سرکار خانم فاطمه رجبی (همسر آقای دکتر غلامحسین الهام؛ عضو حقوقدان شورای نگهبان، وزیر دادگستری کابینه نهم، رییس ستاد مبارزه با قاچاق کالا، سخنگوی دولت نهم و ...) فکر می کنم اما چند عامل تاکنون مانع بوده است:

ـ ایشان فرزند مرحوم حاج شیخ علی دوانی؛ فقیه، رجالی و مؤرخ معاصر می باشد که یکی از بزرگترین شاگردهای مرحوم حاج آقا حسین بروجردی بوده است. مرحوم دوانی به واسطه آثارشان حق بزرگی بر گردن خیلی ها دارند و حتی این حقیر از « مفاخر اسلام » ایشان و نیز گفت و گوهای تلویزیونی شان در زمینه تاریخ معاصر بهره زیادی برده ام.

ـ به قول خطیب و دانشمند بزرگ مرحوم حاج شیخ قاسم اسلامی، پرداختن به اشخاص حقیقی به عنوان مؤلفه های شاخص یک نوع طرز فکر، موجب مطرح تر شدن آن اشخاص و نیز آن طرز فکر می گردد و من هم از هرچیزی که موجب ترویج این خانم و مکتب فکری هم داستانان ایشان باشد، شدیدا پرهیز دارم.

ـ خوف از اینکه نوشته مختصر اینجانب حمل بر جهت گیری سیاسی گردد که در این روزگار امری بس خطیر است.

اما پس از ساعت ها فکر کردن درباره ی آثار مکتوب این خانم که به قول خودشان اکثرا در آشپزخانه منزل آقای الهام خلق شده اند، به نظرم رسید از زاویه ای خاص به بررسی این مقالات بپردازم. خانم رجبی شخصیست که مدعی «اصول گرایی محض» بوده و ذره ای انحراف از آن مسیر را حتی از قبله آمال و نماد عینی افکارش، آقای محمود احمدی نژاد نیز برنمی تابد. ارادت و محبت سرکار خانم رجبی به رییس دولت نهم، برخاسته از آن است که به تشخیص مشارالیها، آقای احمدی نژاد، اسطوره ایست برای:

ـ حق گویی و حق پویی.

ـ مبارزه با اشرافی منشی و فئودالیزم.

ـ ارادت محض نسبت به ساحت قدس مهدوی با تمامی جوانب اعتقادی و عملی آن.

ـ اعتقاد کامل نسبت به ولایت فقیه و تبعیت مطلق از ولی فقیه.

ـ برقراری عدالت اجتماعی و اقتصادی در ایران.

ـ زمینه سازی برای ظهور امام عصر علیه السلام و تشابه تامّ بین اعضای کابینه نهم و کارگزاران مهدی موعود.

ـ برقراری گفتمان «مهدوی» مبتنی بر عزّت مداری جهانی و پرهیز از حاکمیّت روحیه تسلیم در عرصه بین المللی.

ـ دفاع از آرمان های بنیانگذار جمهوری اسلامی و بازگشت به ارزش های صدر انقلاب که توسط رؤسای دولت های پیشین، پایمال شده بود.

ـ مبارزه با رانت خواری و عدم ایجاد محمل سیاسی ـ اجتماعی برای پدیدآمدن مفاسد اقتصادی.

و چندین و چند مساله اساسی دیگر که خود سرکار خانم رجبی در کتاب «احمدی نژاد؛ معجزه هزاره سوّم»، بدانها اشاره کرده است.

بحث در این باره که آیا آقای احمدی نژاد واقعا مصداق تعاریف فوق هست یا اساسا خانم رجبی درمورد ایشان به توهّم افراطی مبتلا شده، در حوصله این نوشته نمی گنجد. آنچه مایلم بدان اشاره کنم، همانا «سبک شناسی» نوشتجات خانم رجبیست که اگر کسی فارغ از محتوای مقالات، تمامی نوشته های ایشان را در کنار هم قرار دهد، به نتیجه ای واحد درمورد نوع روحیات و افکار پشت قلم ایشان دست می یابد یا خیر.

  
نویسنده : محسن فرهمند آزاد ; ساعت ٢:٠٤ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢۱ امرداد ۱۳۸۸
تگ ها :

بیماری توهّم

سال ها پیش از این، روایتی دیده بودم که « دینداری در زمان غیبت امام عصر علیه السلام مانند خرّاطی تیغ های ساقه قتاد (گیاهی با تیغ های تیز و درشت) با دستان خالیست ـ المتمسّک بدینه فی غیبته، کالخارط شوک القتاد بیده ». آن روزها مانند بسیاری از دوستانم، توهّم دینداری داشتم ولی تضادّی که در اثر خواندن این روایت در ذهنم شکل گرفته بود، عذابم می داد. من دیندار بودم ولی احساس خرّاطی ساقه قتاد را نداشتم. همه چیز خوب و عالی بود. کجای کار اشکال داشت؟ مانند معمول به حضور معلمم رسیدم و این دغدغه را با ایشان درمیان گذاشتم. با آرامش همیشگی اش، نگاهی به من انداخت و پرسید: « مگر تو متمسّک به دینت هستی که توقع داری دستانت زخمی شوند؟ ». راست می گفت. تمسّک یعنی این که در هیچ حالی دست از دین برنداریم که حتما من اینگونه نبودم و نیستم. معلّم خوب هم واقعا نعمت است.

پی نوشت: توهّم بیماری خطرناکی است که دو نوع حادّ و مزمن دارد. آمارها نشان دهنده آن هستند که میان ابتلای به این بیماری و دینداری، ارتباط مستقیم وجود دارد اما ژن رابط، هنوز شناسایی نشده است. گزارش برخی منابع آگاه، حاکی از آن است که دلایل زیر می توانند بروز بیماری توهّم بین دینداران را توجیه نمایند:

ـ پوشش نهادن بر کاستی های شخصیتی

ـ داشتن پاسخی همیشگی برای پرسش های دشوار

ـ کوبیدن و خفه کردن نفس لوّامه تا سر حدّ مرگ

ـ ارضای میل همیشگی و سیری ناپذیر نوع انسان ها به « خود بزرگ بینی »

ـ انحصار طلبی اعتقادی

ـ هزاران دلیل دیگر

  
نویسنده : محسن فرهمند آزاد ; ساعت ۱:۱٠ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱۸ امرداد ۱۳۸۸
تگ ها :